از کجا شروع شدم...
من در تاریخ ۲۴/۱۱/۱۳۶۶ در خانوادهای به دنیا آمدم که اگر امروز هستم و اگر فردا نباشم، جانم را برایشان میدهم. خانوادهای که شاید هیچوقت نتوانستم آنطور که باید و شاید، عشقم را به آنها نشان بدهم.
یک خواهر دارم و یک برادر؛ دو نفری که بینهایت دوستشان دارم و بودنشان همیشه برایم ارزشمند بوده و هست.
اما قبل از همه اینها، پدر و مادری دارم که تمام وجودم را مدیونشان هستم. پدر و مادری که برای بزرگ شدنم زحمت کشیدند، سختی کشیدند و شاید خیلی از آرزوهای خودشان را کنار گذاشتند تا من امروز این چیزی باشم که هستم.
مادر عزیزم، نمیدانم چطور میشود زحمتها و مهربانیهایت را در چند جمله خلاصه کرد. هیچ محبتی در این دنیا شبیه محبت مادر نیست.
پدر عزیزم، شاید همیشه نتوانسته باشم آنطور که باید قدردان زحمتهایت باشم، اما خوب میدانم برای من چه رنجهایی کشیدی.
اگر امروز چیزی از زندگی فهمیدهام، اگر توانستهام خانوادهای تشکیل بدهم و پدر سه فرزند باشم، ریشه تمام اینها به زحمتها و محبتهای شما برمیگردد.
کاش میشد زمان را به عقب برگرداند و دوباره کودک شد؛ دوباره در کنار شما نشست، بدون هیچ دغدغهای، بدون ترس از فردا...
فقط میخواهم بدانید که دوستتان دارم؛ بیشتر از آنچه بتوانم با کلمات بیان کنم.
کوچههایی که هنوز در خاطرم زندهاند
ما در محلهای به اسم مستغلات در اهواز زندگی میکردیم؛ محلهای باصفا، پر از آدمهای دوستداشتنی و خاطرهانگیز. محلهای که تقریباً تمام بچههایش همسنوسال هم بودند و انگار همه یک خانواده بودیم.
یادش بخیر... دیوارهای آجری کوچهها، صدای بازی بچهها، خندههایی که از ته دل بود و عصرهایی که با آب پاشیدن روی دیوارهای آجری، بوی خاصی در کوچه میپیچید؛ بویی که هنوز هم اگر جایی به مشامم برسد، مرا به سالهای دور میبرد.
آن روزها نه دغدغهای داشتیم، نه نگرانی فردا را. خوشبختی برایمان همین بود که عصر از خانه بیرون برویم و دوستانمان را ببینیم.
کمکم بزرگ شدم و نوبت مدرسه رفتنم رسید. اسم مدرسهام نیکان بود. معلم کلاس اولم خانم کرمنژاد بود؛ هنوز هم چهرهاش را به خاطر دارم. نمیدانم اکنون کجاست، اما از همینجا برایش آرزوی سلامتی دارم و اگر دستش از این دنیا کوتاه شده، امیدوارم جایگاهش بهشت باشد.
چه دوران قشنگی بود... چه روزهای بیدغدغهای داشتیم. کاش آدم میتوانست فقط برای چند دقیقه به همان کوچهها برگردد؛ نه برای تغییر چیزی، فقط برای اینکه دوباره کودک باشد.
اما زندگی منتظر هیچکس نمیماند.
عشق، امید و روزهای سخت
چشم روی هم گذاشتم و بزرگ شدم. روزهای کودکی جای خودشان را به روزهای جوانی دادند و من تصمیم گرفتم ازدواج کنم؛ با دختری که واقعاً از ته قلبم دوستش داشتم و آرزو میکردم همسرم شود.
با هم زندگی را شروع کردیم. روزهای خوب، خندهها، قهرها، آشتیها و آرزوهایی که برای آینده داشتیم.
برای اولین بار همسرم باردار شد. چقدر خوشحال بودیم! انگار قرار بود دنیای تازهای به زندگیمان اضافه شود. اما این شادی فقط سه ماه دوام آورد. قلب کوچولوی فرزندمان تشکیل نشد و بارداری به سقط ختم شد.
آن روزها چیزی در وجودمان شکست که شاید هیچوقت نتوانستیم درست دربارهاش حرف بزنیم. بعضی غمها را آدم فقط تجربه میکند؛ نه میتواند توضیحشان بدهد و نه میتواند فراموششان کند.
سه سال گذشت و تصمیم گرفتیم از اهواز به کرج نقل مکان کنیم.
وقتی وارد خانه جدیدمان شدیم، متوجه شدیم همسرم دوباره باردار است. این بار انگار خدا دوباره لبخند را به زندگیمان برگردانده بود.
یسنا، یاسین و سلنا
و بالاخره دخترم به دنیا آمد؛ یسنای عزیزم.
از همان لحظه، یسنا تمام وجودم شد. نمیدانم چطور میشود عشق به یک انسان را توصیف کرد؛ فقط میدانم وقتی برای اولین بار او را در آغوش گرفتم، فهمیدم پدر بودن یعنی چه.
یسنا جان، تو بخش بزرگی از قلب من شدی و هنوز هم هستی.
شش سال گذشت و خداوند پسرم را به ما هدیه داد؛ یاسین عزیزم.
یاسین که نگم برایتان... عصای دست باباست. پسری زیبا، دوستداشتنی و البته کمی شیطون! پسری که با خندهها و شیطنتهایش خانه را پر از زندگی میکند.
دو سال از آمدن یاسین گذشت و فرزند سوممان به دنیا آمد؛ سلنا.
تهتغاری بابا و مامان!
راستش را بخواهید، اوایل نمیتوانستم باور کنم که قرار است پدر سه فرزند باشم. شاید کمی زمان لازم داشتم تا این اتفاق بزرگ را درک کنم، اما کمکم سلنا هم جای خودش را در قلبم باز کرد؛ جایی که دیگر هیچکس نمیتواند از آن بیرونش کند.
حالا سه فرزند دارم؛ سه تکه از وجودم، سه دلیل برای ادامه دادن و سه دنیای متفاوت که هر کدامشان برایم عزیزند.
سمیه...
زندگی من سختیهای زیادی داشته و هنوز هم دارد. روزهایی بوده که خسته شدهام، روزهایی که دلم گرفته و حتی شاید خودم هم نفهمیدهام چطور از پس مشکلات برآمدهام. اما نمیخواهم درباره تمام سختیها بنویسم. بعضی اتفاقات بهتر است همانجا در گوشهای از قلب آدم باقی بمانند.
از همسرم سمیه هم بگویم...
زن خوب و مهربانی است. البته گاهی آنقدر از دستش کلافه میشوم که خودم هم نمیدانم چه بگویم! گاهی قهر میکنیم، گاهی آشتی، گاهی حرفهایی میزنیم که شاید نباید بزنیم و گاهی هم سکوت میکنیم.
اما با تمام اینها، دیوانهوار دوستش دارم.
سمیه جان، شاید همیشه نتوانسته باشم آنطور که باید عشقم را نشان بدهم. شاید گاهی با رفتارم ناراحتت کرده باشم و شاید خیلی از حرفهایی که باید میزدم، در دلم مانده باشند.
اما یک چیز را بدان: تو بخشی از قصه زندگی من هستی؛ قصهای که با تمام بالا و پایینهایش، دوستش دارم.
اگر روزی این نوشته را میخوانید...
اگر روزی این نوشته را میخوانید، اگر روزی دلتان برای من تنگ شد و اگر اتفاقی بارکدی را که زیر مچ دستم تتو کردهام اسکن کردید، میخواهم بدانید که این صفحه فقط چند خط نوشته نیست.
اینجا تکهای از زندگی من است. اینجا خاطرات من است. اینجا صدای قلب من است.
شاید خیلی از حرفهایم را هیچوقت نتوانستم رو در رو به شما بگویم، شاید خیلی وقتها به جای گفتن دوستتان دارم، فقط سکوت کردم؛ اما باور کنید عشق من به شما هیچوقت به اندازه کلماتم محدود نبوده است.
یسنا، یاسین و سلنا...
فرزندان عزیزم، اگر روزی بزرگ شدید و این نوشته را دوباره خواندید، میخواهم یک چیز را از ته قلبتان باور کنید:
بابا عاشقتان بوده، هست و همیشه خواهد بود.
من برای شما تلاش کردم. شاید نتوانستم تمام آرزوهایتان را برآورده کنم، شاید گاهی کم آوردم، شاید نتوانستم همیشه آن زندگیای را که شایستهاش بودید برایتان فراهم کنم، اما هیچوقت از دوست داشتنتان کم نگذاشتم.
شما سه نفر بهترین اتفاق زندگی من هستید.
هیچوقت خودتان را تنها نبینید. با هم مهربان باشید، هوای همدیگر را داشته باشید و هیچوقت اجازه ندهید دنیا بین شما فاصله بیندازد.
یسنا جان، مراقب خواهر و برادر کوچکت باش.
یاسین جان، مرد زندگی خودت باش، اما مهربانی را هیچوقت فراموش نکن.
سلنای بابا، تو همیشه همان دختر کوچولوی نازنین بابا خواهی ماند.
و سمیه عزیزم...
ممنونم برای تمام روزهایی که کنار هم گذراندیم؛ برای خندهها، اشکها، خاطرات و حتی دعواهایمان. زندگی همیشه آن چیزی نبود که آرزو میکردیم، اما در میان تمام اتفاقاتش، ما یک خانواده ساختیم.
برای من همین خانواده، بزرگترین دارایی دنیاست.
یک فایل صوتی هم از صدای خودم برایتان گذاشتهام. اگر روزی دلتان برای شنیدن صدایم تنگ شد، آن را پخش کنید.
شاید صدایم بتواند برای چند لحظه شما را به روزهایی ببرد که کنار هم بودیم؛ روزهایی که شاید آن موقع قدرشان را نمیدانستیم.
و یک خواهش از شما دارم...
اگر دلتان گرفت، اگر روز سختی داشتید، اگر بغضی در گلویتان ماند، به یاد داشته باشید که هیچوقت لازم نیست برای قوی بودن، احساساتتان را پنهان کنید.
گریه کنید، بخندید، زندگی کنید و برای آرزوهایتان بجنگید.
آخر قصه من هر چه باشد، چیزی که میخواهم از من باقی بماند، عشق است؛ عشقی که میان این کلمات، این صدا و خاطراتمان جا گذاشتهام.
اگر دلتان برای صدایم تنگ شد...
با تمام وجود دوستتان دارم.
اگر چیزی از من باقی بماند، امیدوارم عشق باشد...